BİR TELEFONLA BÜYÜYEN İYİLİK ! RAFET ATALIK

Bazen hayat kocaman olaylarla değil, küçük bir fotoğrafla değişir.

Yıllar önce bir gün, Mahalle arasında, tozlu bir yokuşta çocuklar bisikletleriyle yan yana durmuştu. Kimi eski, kimi küçük, kimi kırık, ama hepsinin yüzünde aynı şey vardı: mutluluk. Ben o anı paylaştım sadece. Bir hatıra olsun diye. Sonra telefonum çaldı. Arayan Rafet Atalık’tı. Fotoğrafı görmüş, sesi heyecanlıydı: “Bu çocuklara bisiklet alalım.” dedi. Bir cümle bazen bir iyiliğin başlangıcı olur. O gün de öyle oldu. Birkaç çocuğun sevinci diye başlayan şey, kısa sürede bir hayra dönüştü.

Mahalle mahalle yayıldı, sokak sokak büyüdü. Ve sonunda tam 160 çocuğun hayatına dokunan bir sevince dönüştü. Bir pedal sesi yayıldı Ermenek’e! Çocukların kahkahası yokuşlardan aşağı indi. Rafet Atalık sadece bisiklet vermedi. Çocuklara çocukluklarını geri verdi. O akademisyendi… ama onu anlatan diploması değildi. Vatanını severdi… ama bunu nutukla değil, hizmetle gösterirdi. Ermenek’i severdi, ama bunu sözle değil, insanına dokunarak yaşardı. Bugün düşünüyorum! İnsan öldüğünde geride ne bırakır? Mal mülk mü? Ünvan mı? Yoksa arkasından dua eden yüzlerce insan mı? Bazı insanlar yaşarken fark edilmez, ama gidince bir şehrin sesi kısılır.

Rafet Atalık öyle biriydi. Melek gibi bir kalbi vardı. Kimsesizin yanında, çocuğun başında, ihtiyaç sahibinin kapısındaydı. Gösterişsizdi. Sessizdi. Ama derindi. Ben o fotoğrafı paylaştım. O ise o fotoğrafı hayra çevirdi. Bugün sokakta bisiklet süren bir çocuğun gülüşünde onun izi var. Belki o çocuk büyüdü. Ama belki hatırlamıyor. Ama bir insanın kalbine değen iyilik, dünyanın en uzun ömürlü hatırasıdır. Acımız büyük. Çünkü iyi insanlar erken gider. Ama bazı insanlar toprağa değil, şehrin hafızasına gömülür. Rafet Atalık artık Ermenek’in hatırasıdır.

Ruhu şad olsun…